Wonderverhalen in de praktijk:

++++++++++++++++++++++++++++++++

***Ingezonden verhaal van een “wonderervaring” door Christa Mijnders uit Den Bosch***

Lieve Wendy Ann,
 
Graag wil ik aan jou nog iets laten weten. Zo schattig. Jij weet dat ik twee
kleinkinderen heb: Yannik (6) en Bennie (4).
 
Yannik heeft een tijdje geleden een tekening gemaakt. Een huis: Bennie is
in het huis, Natascha is in het huis en Will (mijn man) bewaakt de voordeur.
 
Mij heeft hij aan de zijkant van het huis getekend met Engelen boven mij. 
Natascha vraagt aan hem; “ waarom teken jij Oma niet in het huis, maar naast
het huis met Engelen boven haar in goudkleur”. Yannik zegt: “Oma spreekt daar 
met Engelen”.

Sindsdien noemen zij mij de Engelenoma.

Mooi he?
 
Liefs,
Christa  

(dank je wel Christa)

Hieronder een mooie ervaring van Marijke. Marijke leeft in een streng gelovige familie. Ik ben super trots dat ze steeds sterker aan het worden is en daarmee een voorbeeld is voor haar omgeving.  Ik wilde dit verhaal graag delen:

 Hallo Wendy’Ann,

“Het is zaterdag voor mij een hele bijzondere dag geweest, ik heb van s`morgens kwart voor zeven
tot s`nachts half èèn bij mijn schoonvader gezeten en toen was het afgelopen.

Die dag zelf kwam de dominee ook nog langs en ging zitten bidden, dat mijn schoonvader er zo bij lag een gevolg van de zonde was, en dat hij er slecht aan toe was en niet meer aanspreekbaar was. (dat kwam ook door de morfine.)
Wat mij opviel was, dat ik het niet leuk vond dat hij dat van mijn schoonvader zei, maar het raakte mij niet meer!
Ik werd er niet boos om, dat zou een jaar geleden nog wel het geval geweest zijn
Mijn man ging met zijn moeder wat eten en was ik samen met pa.
Ik voelde zijn angst en ook dat hij nog wat mensen wilde vergeven
Ik heb hem gezegd dat hij niet bang hoefde te zijn en dat zijn overleden dochter al naast zijn bed aanwezig was en dat hij ook omringd was met engelen!  O Wendy, wat was het druk om hem heen.
Het voelde zo als met het Masterweekend, ik ben weer aangeraakt.
Ik heb met pa ook een vergevingssessie gedaan, ik zei:”pa ik weet wie je wilt vergeven, ik zal het voor je uitspreken, ook mag je jezelf vergeven dat je misschien de dingen weleens onhandig aanpakte maar dat er hierboven geen fout is!”
Ik voelde ondanks dat hij buiten kennis was dat hij het begreep, hij trok zijn wenkbrauwen op.
Ik heb ook lekker zijn hand vast gehouden, dat voelde heel goed, heel veel liefde en zachtheid.
Het was heel bijzonder op het moment dat hij stierf, het voelde voor mij zo, hij dook zijn lichaam uit
zoals wij het water induiken zo dook hij omhoog heel bijzonder om te ervaren, en ineens was heel het kamertje leeg!
Hij had een lach op zijn gezicht, ik zei tegen mijn schoonmoeder kijk nou eens naar zijn gezicht hoe mooi om te zien dat hij gelukkig is waarop ze zei:  ja, ja met twijfel in haar stem.
Ik heb me deze dag ook niet ingehouden om dingen te zeggen en te laten zien wie ik ben!
Mijn man vond dit alles ook heel bijzonder en stond er echt voor open.
Deze dag was zeker zo mooi als mijn trouwdag en de geboorte van een kind, ik had het niet willen missen!
Het enige wat ik jammer vond toen pa overleed dat ik mij zo alleen voelde,

die Universele energie leek weg te zijn.
Donderdag is de begrafenis, wij als kinderen gaan de kist dragen,

ik vind het zo bijzonder dat er dan zoveel sneeuw ligt.
Ik zei vanmorgen nog tegen mijn man, sneeuw staat voor reinheid, zuiverheid.

Ik vond het fijn om jou dit even te vertellen omdat ik echt trots ben op

mijzelf dat ik dit heb durven doen”

Liefs Marijke.

++++++++++++++++++

Hieronder een mooie onbedoelde les van Madieken, mijn dochter.

Madieken(23) is hier op de wereld met veel licht en wijsheid en natuurlijk ook haar uitdagingen J.

Een ding wat ze 100% voor elkaar heeft, is het vertrouwen dat ze alles kan krijgen wat ze nodig heeft en waar ze haar aandacht op richt, want dat is ze waard en alles is energie zoals ze weet, dit is altijd heel leuk om van dichtbij te volgen.

B.v. Ze is verhuisd naar een grotere woonruimte en heeft nog een bed nodig, aangezien ze

vaak problemen heeft met rustig slapen, mag het wel een lekker bed zijn die haar goed

ondersteunt. Ze geeft dit dan aan in de wereld, gaat zoeken en gaat er helemaal vanuit dat er een bed is die voor haar bestemd is en die dan ook zal komen. Het Is er al!

Madieken kijkt op Marktplaats en ziet “toevallig” een advertentie gratis af te halen in Wassenaar, een Box spring Bed 2 pers. Zij belt hiernaar toe, de vrouw die opneemt zegt: “nou moe, ik heb hem er net opgezet, ik hou hem voor je vast kom hem maar halen.”

Als ze hem ophaalt, samen met een vriend die toevallig even koffie komt drinken en wel even mee wil rijden met zijn bestelauto, krijgt ze er een sprei bij die erbij hoort, beddengoed en een wasmand. Blijkt het een heel duur bed te zijn geïmporteerd uit Amerika, vanwege de verhuizing van haar zoon is het bed te groot en wil ze graag een kleiner logeerbed. Ze heeft geld genoeg en wil het graag zo weggeven om iemand anders hier een plezier mee te doen!

             Zo werkt de energie, zo werkt Manifesteren!  Leuk hè J.Wendy'Ann                                            

++++++++++++++++++++++++

***Ingezonden verhaal van een “wonderervaring” door Celeste Dosreis uit Amsterdam***

Dag Wendy,

Gisteren zat je in mijn droom. Ik heb een Reiki inwijding van jou gekregen. Tijdens deze sessie is een witte paraplu voor mij verschenen en heb ik een mooi licht op mijn hoofd gezien. 

Vanochtend toen ik mediteerde kreeg ik de mogelijkheid om mijn moeder te omarmen. Wat een  gevoel van liefde! 

Nog mooier, na mijn meditatie begon ik te huilen door 3 kaarten dat ik getrokken had: 

- Leren en Lessen geven

- Moeilijkheden overwinnen

- Geliefde vriend (in) 

Vandaag is mijn dag helemaal compleet want ik heb het gevoel dat mijn oude emoties of uitdagingen uit het verleden nu achter mij beginnen te liggen. Ik heb lessen opnieuw geleerd en ben nu in staat om een voorbeeld voor iedereen te zijn. Sterker nog heb ik het gevoel van liefde ervaren. Kan het nog mooier?!!!

Ik wilde mijn droom en mijn ervaring met jou delen en jou bedanken voor alle steun en dat je in mijn droom zat.

Liefs, Celeste

+++++++++++++++++++

***Ingezonden verhaal van een “wonderervaring” door Marijke van den Heuvel.***

“Mijn zoon Mike was bij ons, we wisten het nu zeker”

Op 18 januari 2009 is mijn lieve oudste zoon Michael plotseling zonder waarschuwing vooraf overleden aan een hersenbloeding. Een aneurisma in zijn hersenstam. Hij moet direct bewusteloos zijn geweest en een paar minuten later overleden.

 Ik heb vele malen zijn aanwezigheid gemerkt in de vorm van zijn muziek en flikkerende lampen, maar het volgende voorval was echt heel bijzonder.

 Wij vierden zijn verjaardag. Hij zou 31 jaar oud zijn geworden. Het huis zat vol met buren, familie en vrienden en vriendinnen van Mike.

De “jongelui” zouden tot klokslag 24.00 uur blijven, want dan zou een taxi-bus ze komen halen om met elkaar naar een schuurfeest in de buurt te gaan.

Klokslag 24.00 uur kwam de taxi-bus voorrijden. Ik stond al op om alle jongelui uit te laten, toen een van zijn vriendinnen aan mijn rok trok. Marijke; luister.

 Op de radio hoorden we precies op dat moment het nummer van Metallica met een symfonieorkest. Nothing Else Mathers. De muziek die gespeeld werd toen zijn vrienden hem de ruimte indroegen waar wij de afscheidsdienst hebben gehouden.

 We hebben elkaar vastgehouden, gelachen, gehuild en op de laatste tonen van de muziek flikkerden alle lichten in de kamer. Zoveel mensen die erbij waren, het was echt zo. Hij is er bij geweest.

“Dank je jongen dat je zoveel mensen hebt overtuigd dat het hierna gewoon doorgaat. Wacht op me, want eens zien we elkaar weer!”

 Marijke van den Heuvel

WILLEM, mijn “Wonderhond”

Geschreven door Jolanda van Geldere uit Rotterdam

Enkele maanden geleden heb ik iets meegemaakt waar ik nog steeds van onder de indruk ben.

Willem, mijn Golden Retriever van 7 jaar had al 2 dagen niet gegeten wat op zich niets bijzonders is want hij heeft altijd al gevoelige darmen gehad en van tijd tot tijd “rommelt”het enorm in zijn buik. Soms resulteert dat in een bezoekje aan de dierenarts maar meestal “waait” het vanzelf wel weer over, ik ben niet zo’n type die bij het minste geringste een bezoekje aan de dierenarts brengt.

Maar toen Willem zich ’s middags wel héél sloom ging gedragen, ’s avonds weer niet wilde eten en zelfs niet wilde drinken en bovendien zijn belangstelling voor alles om hem heen verloor begon ik mij toch wel een beetje zorgen te maken. Ik besloot dan ook om de nacht af te wachten en als de situatie niet was verbeterd dan zou ik ’s ochtends meteen een afspraak bij de dierenarts maken.

Die nacht had ik zo’n vreemde droom. Ik zag Willem, hij zag er tot halverwege zijn lijf normaal uit maar zijn achterkant was helemaal gedraaid net zoals een spiraal of een wokkel. In mijn droom raakte ik helemaal in paniek en riep: “Willem moet geholpen worden er is iets gedraaid, er zit iets klem”. “Hij moet geholpen worden anders gaat hij dood”.

Er was geen hulp en alhoewel ik het eigenlijk niet durfde heb ik toch Willem zijn achterlijf beetgepakt en het echt met de grootst mogelijke moeite teruggedraaid. Op dat moment werd ik badend in het zweet wakker en ik moest gewoon bij Willem gaan kijken.

Hij lag zoals altijd op de mat in de gang maar op een heel andere manier dan normaal en hij keek mij met een hulpeloze blik aan. Ik ben toen bij hem in de gang gaan zitten, heb zijn kop op mijn schoot gelegd en heb een uur lang Reiki bij hem gedaan. Zijn darmen gingen zoals wel vaker enorm tekeer maar het vreemde was dat op één plek mijn handen zó enorm begonnen te gloeien het werd écht heet en ik zag aan Willem dat hij het prettig vond dat ik mijn handen op die plek hield. Na een uur stond Willem op en wilde hij naar buiten om te plassen, het leek ietsje beter te gaan en ik besloot nog een paar uurtjes te gaan slapen het was immers pas 05.00 uur.

Mijn 1^ste telefoontje was ‘s ochtends naar de dierenarts, om 11uur mocht ik komen.

Nadat ik boodschappen had gedaan en Willem mij voor het eerst sinds dagen weer met zijn Ploppie, zijn lievelingsknuf, kwam begroeten zeiden mijn man en dochter in koor: “Bel de dierenarts maar af want het gaat alweer een stuk beter”.

fel reageerde ik: “Afbellen, zijn jullie helemaal gek, Willem moet naar de dierenarts”.

De dierenarts kon in eerste instantie niets vinden maar vond Willem ook wel sloom reageren dus besloot ze om bloed te prikken wat gelukkig allemaal in orde was.                                                                                                              De dierenarts wist eigenlijk niet zo goed wat ze hier nou van moest denken. Ineens floepte ik voordat ik er erg in had uit: “Ik heb zo’n idee dat zijn testikels opspelen”. Willem zijn testikels zijn nl als pup nooit ingedaald en zaten dus nog ergens in zijn buik. In zo’n geval is de kans op ontwikkeling van tumoren van die testikels zo’n 20% groter dan normaal. De dierenarts nam mij gelukkig serieus en besloot om röntgenfoto’s  te maken. Daarop was inderdaad aan het eind van Willem zijn darmen iets te zien ter grootte van een tennisbal wat daar niet hoorde.

Er waren 2 mogelijkheden, inderdaad die ontspoorde testikels of en dat zou een veel ergere variant zijn, een tumor van de darmen. De angst sloeg mij om het hart vooral toen de dierenarts kenbaar maakte dat ze gelijk wilde opereren.

Natuurlijk heb ik dat advies opgevolgd maar toen ik de spreekkamer uitliep en Willem daar moest achterlaten stroomde de tranen over mijn wangen. Niet in de minste plaats omdat de dierenarts mij had gezegd dat als het een tumor van de darmen was dat zij het dan het beste vond om Willem niet meer wakker te laten worden omdat het dan een uitzichtloze zaak was.

De dierenarts beloofde mij zodra zij iets wist meteen te bellen.

Nog nooit heeft anderhalf uur voor mij zo lang geduurd maar eindelijk was daar dan het verlossende telefoontje van de assistente, de dierenarts was nog aan het opereren maar het waren toch zijn testikels die Willem parten speelde pfff..wat een opluchting!

De assistente beloofde mij te bellen als Willem opgehaald mocht worden, het was toen 13.15.

Nog half verdoofd zaten mijn dochter en ik erg blij dat we “onze” Willem kennelijk toch nog wat langer bij ons mochten houden in de tuin.

Plotseling, het was 14.30 hoorde we de belletjes van Ploppie, Willem zijn knuf, rinkelen. Ploppie lag in de tuin, mijn dochter en ik waren samen thuis, de kat lag in het zonnetje te slapen en schrok wakker van het gerinkel.

“Hé, hoe kan dat nou?”, vroeg mijn dochter. Net zoals ’s ochtends bij de dierenarts zei ik uit het niets: “O, dat is Willem, die is net wakker geworden, binnen een half uur belt de assistente om ons dat te vertellen”.

Om 14.37 ging de telefoon en je raadt het al…Willem was net wakker geworden en om 18.00 mochten we hem halen.

Toen we Willem gingen halen vertelde de dierenarts dat Willem een “bijzonder” geval was. Want wat bleek, het ging niet om een tumor van de testikels maar één van de testikels was in Willem zijn buik gaan draaien en wel zover dat er een bloedvat werd afgekneld waardoor de testikel wel 5x zijn normale grote had en..op klappen stond! De dierenarts vertelde mij dat ik precies op tijd was geweest, één dag later en Willem was er niet meer geweest.

Verbijsterd keek ik de dierenarts aan, zij wist natuurlijk niets van mijn droom maar ik werd er op dat moment even sterk aan herinnerd en besefte op dat moment dat mijn droom een waarschuwing was geweest, eentje waar ik nog steeds erg dankbaar voor ben!

Heb jij ook een "wonderverhaal" meegemaakt, stuur het even op  naar dewegnaarjezelf@gmail.com zodat we er allemaal onze kracht uit kunnen halen.